Graf van Brüls
De rustplaats van Louis Brüls is bewaard gebleven op Campo Verano in Rome. Samen met zijn schilderijen is zij een van de weinige fysieke sporen van zijn leven die nog op hun plaats bewaard zijn.
Campo Verano, officieel de gemeentelijke monumentale begraafplaats (Cimitero Comunale Monumentale Campo Verano), behoort tot de meest prestigieuze en historisch belangrijke begraafplaatsen van Rome.
Gesticht in het begin van de negentiende eeuw en verspreid over ongeveer 83 hectare, staat zij bekend om haar monumentale graven en funeraire beeldhouwkunst. Haar schaal, geschiedenis en karakter als "openluchtmuseum" maken haar tot een herkenningspunt van het funeraire erfgoed van Rome.
De volgende foto's werden waarschijnlijk eind jaren 1960 of begin jaren 1970 gemaakt door Léon Hucklenbroich. Privécollectie van de familie.
Brüls werd bijgezet in de Cappella dell'Arciconfraternita del Preziosissimo Sangue, een kapel die bijna in het midden van de begraafplaats ligt, op een verhoging in het terrein. De buitenkant, in rode baksteen, oogt vrij modern, maar de graven die in de muren zijn gestapeld, gaan veel verder terug.
Binnen in de kapel is de centrale ruimte rond een altaar ingericht; daarvoor onthult een grote rechthoekige uitgraving een ondergronds niveau.
De muren, zowel in de hoofdruimte van de kapel als beneden, zijn bekleed met marmeren platen waarachter de graven schuilgaan, opgestapeld tot een hoogte van minstens vijf meter.
Het graf van Louis Brüls bevindt zich niet in deze hoofdruimte. Het ligt in een linker laterale annex van de kapel: een smalle gang, nauwelijks één meter breed, die parallel loopt aan de hoofdas. De grafplaat is de voorlaatste in de linkerwand, op vloerniveau onder het laatste venster.
De marmeren plaat draagt twee gebeeldhouwde profielmedaillons: links het profiel van zijn vrouw; rechts dat van de schilder. Daartussen staat een inscriptie in het Italiaans.
De oorspronkelijke Italiaanse tekst luidt:
Alle ceneri del cav. Ludovico Brüls
nato a Bruxelles il 15 aprile 1803 morto in Roma il 19 dicembre 1882
Valente pittore grande d'animo seppe all'eccellenza dell'arte accoppiare
le rare doti del cuore
Questo marmo pose la sconsolata moglie attendendo di essere con lui ricongiunta
O marito generoso
ti rimeriti nelle sua pace Dio
In vertaling:
Voor de as van de Cavaliere Lodovico Brüls,
geboren in Brussel op 15 april 1803, gestorven in Rome op 19 december 1882
Een bekwaam schilder, groot van ziel,
hij wist de voortreffelijkheid van de kunst te verbinden met de zeldzame eigenschappen van het hart
Dit marmer werd geplaatst door zijn ontroostbare vrouw, wachtend om met hem herenigd te worden
O edelmoedige echtgenoot,
moge God u belonen in Zijn vrede
De inscriptie noemt Brüls in de Italiaanse vorm als Lodovico Brüls en geeft hem de titel Cavaliere, de Italiaanse equivalent van Chevalier de l'Ordre de Léopold. Hij ontving de ridderorde bij Koninklijk Besluit van 15 december 1862, als erkenning voor zijn werk als historieschilder en zijn dienst als vicevoorzitter van het comité van de Belgische nationale kerk in Rome.
De geboorteplaats die op het graf wordt vermeld, Brussel, is onjuist. Brüls werd geboren op Gut Drinhausen, nabij Übach, in wat toen het Département de la Roer was. Beide takken van de familie die later zijn leven onderzochten, wisten dit. Het Hucklenbroich-dossier noteerde de fout op het monument, en Jacques Dufrasnes familietraditie bevestigde onafhankelijk Drinhausen als de werkelijke geboorteplaats. Marie-Louise Hucklenbroich vermeldde de juiste herkomst eveneens in haar eigen biografische aantekeningen. De overlijdensakte, die in Rome werd ingediend op de dag na zijn dood, noteerde zijn geboorteplaats eenvoudig als "België" en liet de stad leeg. Waarom op het graf Brussel staat, blijft onverklaard.
De inscriptie vermeldt geen specifieke schilderijen of openbare onderscheidingen. Zij beschrijft Brüls eenvoudig als schilder en als een man van gevoel en karakter.
Zijn vrouw, Anna Maria Micocci, die op de overlijdensakte als zijn echtgenote wordt genoemd, plaatste het marmer. De grafplaat vermeldt dat zij wachtte om met hem herenigd te worden. Dit behoort tot de weinige directe bewijzen dat zij hem overleefde en een rol speelde in het bewaren van zijn nagedachtenis.
Het graf op Verano markeert de laatste gedocumenteerde plaats in een leven dat voor het overige uit verspreide bronnen moet worden gereconstrueerd. Het verankert zijn laatste jaren in Rome, de stad waar hij meer dan vier decennia woonde en werkte.
Het monument bewaart ook iets persoonlijks. Het spreekt van verlies, herinnering en toewijding; en het is een van de duidelijkste overgebleven tekenen dat Louis Brüls werd herinnerd en betreurd door degenen die het dichtst bij hem stonden.